Porównanie rekombinowanej hirudyny z heparyną w leczeniu ostrych zespołów wieńcowych cd

Ponadto dokonano przeglądu wszystkich zgonów wewnątrzszpitalnych, zawałów mięśnia sercowego i ponownego zawału, udarów, zagrażających życiu powikłań krwotocznych oraz nieprzewidzianych, poważnych, zagrażających życiu zdarzeń niepożądanych. W ten sposób przeanalizowano dokumentację medyczną 20 procent pacjentów. Analizy statystyczne obejmowały wszystkich randomizowanych pacjentów zgodnie z zasadą zamiaru leczenia. W przypadku pełnej kohorty pacjentów zastosowano test Cochrana-Mantela-Haenszela do oceny różnic w grupach leczenia w odniesieniu do pierwotnego punktu końcowego, 18 z warstwowaniem według tego, czy pacjenci prezentowali się z uniesieniem odcinka ST, czy bez niego. Ten test posłużył również do analizy dyskretnych drugorzędowych punktów końcowych. W grupie bez uniesienia odcinka ST stosowano tradycyjny test chi-kwadrat w celu porównania różnic związanych z leczeniem w pierwotnym punkcie końcowym i dyskretnych drugorzędowych punktach końcowych. W przypadku drugorzędowych punktów końcowych obejmujących zmienne ciągłe porównano traktowanie z użyciem nieparametrycznego testu sumy rang Wilcoxona. Wszystkie wartości P są dwustronne.
Wyniki
Tabela 1. Tabela 1. Podstawowa charakterystyka pacjentów z ostrymi zespołami wieńcowymi, zgodnie z przypisaniem do leczenia i statusem segmentu ST. Łącznie 12 142 pacjentów zapisało się do 373 szpitali w 13 krajach (patrz dodatek): 4131 miało uniesienie odcinka ST, a 8011 nie. Charakterystyka linii podstawowej całej kohorty według przypisania leczenia i statusu odcinka ST podano w Tabeli 1. W porównaniu z pacjentami z uniesieniem odcinka ST pacjenci bez uniesienia odcinka ST byli bardziej prawdopodobnie starsi, niż kobiety. , mieć wcześniejszą chorobę serca i mieć zwiększoną częstość występowania czynników ryzyka chorób serca.
Tabela 2. Tabela 2. Podawane leki uzupełniające i procedury wykonywane podczas hospitalizacji u pacjentów z ostrymi zespołami wieńcowymi, zgodnie z przypisaniem do leczenia i statusem segmentu ST. Rysunek 1. Rycina 1. Czasy aktywnej części tromboplastyny po 6, 12 i 24 godzinach leczenia dożylną hirudyną lub heparyną. W każdym polu wykresu dolne i górne końce oznaczają odpowiednio 25 i 75 percentyla, a pozioma linia reprezentuje medianę.
Badany lek podawano w rzeczywistości 98,4% pacjentów, bez różnicy między grupami leczonymi w procentach, którzy faktycznie otrzymywali leczenie; w obu grupach rozpoczęto medianę 0,5 godziny (25 i 75 percentyla, 0,3 i 0,8) po randomizacji. Średni czas trwania (. SD) terapii wynosił 75 . 29 godzin w grupie hirudyny i 75 . 29 godzin w grupie heparyny. Leczenie kontynuowano przez co najmniej 72 godziny u 70,2% pacjentów w grupie hirudynowej i 70,6% pacjentów w grupie heparyny. Dla pacjentów, u których leczenie zostało przerwane wcześnie (przed 72 godzinami), powody były następujące: potrzeba procedur u 26 procent pacjentów, preferencje lekarza w 25 procentach, krwawienie w 12 procentach, przeniesienie do innego szpitala w 7 procentach, śmierć w 6 procentach, błędna diagnoza w 6 procentach, niekorzystne zdarzenie w 3 procentach, a różne lub nieznane przyczyny w pozostałych 15 procentach. Wśród pacjentów z uniesieniem odcinka ST, 74 procent otrzymywało terapię trombolityczną, składającą się z t-PA u 70 procent pacjentów i streptokinazę w 30 procentach
[patrz też: suprasorb, polyporus, Choroba Perthesa ]
[podobne: przywra chińska, obroża foresto allegro, radioterapia stereotaktyczna ]